نخستین گام در پیاده سازی اوراکل بر روی لینوکس، ایجاد دو گروه به نام oinstall و dba و سپس ایجاد یک کاربر به نام oracle و در پایان واگذاری دو گروه به کاربر oracle است. بنابراین نخست باید بوسیله فرمان های لینوکسی زیر، گروه ها را ایجاد کنید و سپس کاربر oracle راه همراه با افزوده شدن به دو گروه پیشین، ایجاد کنید.

گروه های دیگر

در کنار سه گروه پایه و مهم oinstall و dba و oper بمی توانیم گروه های دیگری را نیز ایجاد کنیم که هر کدام بسته به چگونگی پیاده سازی اوراکل، باید ایجاد شوند. برای نمونه اگر می خواهید که ASM را پیکربندی کنید، پس لازم است تا asmdba و asmoper و asmadmin نیز ایجاد و کاربر oracle به آنها افزوده شود. اوراکل 12c به بالا، شامل یک گروه تازه به نام backupdba است که اجازه می دهد برخی از نقش های سطح بالا را به صورت مجزا به کاربران واگذاری کنیم. البته همان سه گروه بالا برای همین دوره بس است.

optimal flexible architecture (مخفف شده OFA) استاندارد پیشنهادی اوراکل است که کمک می کند تا بتوانیم دایرکتورهای نصب اوراکل را سازماندهی کنیم و بتوانیم چندین پایگاه داده را بر روی یک سرور میزبانی کنیم. اگر به یاد داشته باشید گفتیم می توانیم بر روی یک سرور چند instance داشته باشیم که هر کدام یک پایگاه داده را اداره می کنند. برای چنین موردی باید هر پایگاه داد دارای یک دایرکتوری خاص خودش باشد.

نصب چندین پایگاه داده تنها محدود به یک نسخه نیست بلکه می توان پایگاه داده های نسخه های مختلف مانند 10g یا 11g و 12c را نصب کنیم ولی هر کدام در یک دایرکتوری مجزا باید نصب شوند. در مستندات اوراکل به هر یک از دایرکتوری های مربوط به هر پایگاه داده، دایرکتوری خانگی یا ORACLE_HOME گفته می شود.

هدف از استاندارد OFA بهبود کارایی پایگاه داده اوراکل است به این صورت که با یک سری قواعد نامگذاری (naming convesation) به مدیران اجازه می دهد تا پایگاه داده هایِ مختلف را بر روی دیسک هایِ مختلفِ متصل شده به یک سیستم نصب کنند. فرض کنید فقط یک پایگاه داده داریم، در این حالت نیز می توانیم فایل های مختلف را که بار زیادی بر روی آنها است را بر روی دیسک های مختلف پخش کنیم.

پیش از این گفتیم هر پایگاه داده شامل چندین tablespace است و هر tablespace نیز شامل چندین دیتا فایل است که داده ها را نگهداری می کنند، حال می خواهیم برای افزایش کارایی و بازدهی، دیتا فایل هایی که جداول را نگهداری می کنند را بر روی یک دیسک و دیتا فایل هایی که ایندکس ها را نگهداری می کنند، بر روی دیسک دیگری ذخیره کنیم. OFA در اینجا به مدیران کمک می کند که این توزیع شده گی دیتا فایل ها را با یک استاندارد نامگذاری پوشش دهند. همچنین OFA کمک می کند تا دایرکتوری ها را بر اساس یک قاعده نامگذاری استاندارد، ایجاد و سازماندهی کنیم.

قاعده نامگذاری OFA

بر اساس استاندارد OFA، اوراکل پیشنهاد می دهد که دایرکتوری نصب اوراکل با قاعده pm/ شروع شود که در آن به اشاره به یک رشته ثابت دارد و m نیز به یک کلید با طول ثابت (به طور مثال عدد دو رقمی) اشاره دارد. به طور مثال اگر فرض کنیم قرار است دو پایگاه داده بر روی یک سرور نصب شوند:

۱ – اولا برای هر یک از دو دیسک مجزا استفاده می کنیم. به عبارت دیگر دو نقطه اتصال (mount point) مجزا داریم.

۲ – دایرکتوری که باید بر mount point اول و برای پایگاه داده اول استفاده شود، به طور مثال دارای یکی از نامگذاری های u01/ یا مثلا disk01/ خواهد بود.

۳ – دایرکتوری که باید بر mount point دوم و برای پایگاه داده دوم استفاده شود، به طور مثال دارای یکی از نامگذاری های u02/ یا مثلا disk02/ خواهد بود.

نامگذاری دایرکتوری پایه یا Base Directory

دایرکتوری پایه یا base directory، بالاترین سطح دایرکتوری در اوراکل است که می توانیم نسخه های مختلف نرم افزار اوراکل را درون آن نصب کنیم. قاعده نامگذاری آن به صورت pm/s/u